Oh, daar kwam hij weer… die overtuiging

Oh… daar was hij weer.
In een andere vorm.
Met een ander jasje.
Maar met dezelfde kern.

Je kent ze vast: overtuigingen die steeds terugkomen.
Soms herkenbaar, soms vermomd.
De ene keer zacht fluisterend, de andere keer loeihard aanwezig.

Je denkt: die heb ik toch al aangekeken?
Die was ik toch voorbij?
En toch… daar is hij weer.

Sommige overtuigingen zijn gewoon hardnekkig.
Niet omdat je faalt.
Niet omdat je het “niet goed doet”.
Maar omdat ze diep verankerd zitten in je systeem.

En dan is de kunst niet om nog harder te zoeken.
Niet om eindeloos te graven in waar het ooit vandaan kwam.
Daar ben ik persoonlijk wel een beetje klaar mee.
Dat eindeloze trauma-onderzoeken: wie deed wat, wanneer, waarom.

Ik voel: ik hoef niet meer alles te herbeleven om het los te laten.
Maar… soms blijft iets terugkomen.
En als iets blijft terugkomen, wil het gezien worden.
Niet uitgeplozen, maar erkend.

De overtuiging die bleef kloppen

Bij mij kwam hij deze keer keihard terug:
Ik ben niet gewenst.
Ik heb geen bestaansrecht.

En dat liet zich niet alleen voelen in mijn hoofd, maar in mijn hele week.
Vier dingen op één dag met water – emotie dus – die niet deden wat ze moesten doen:
Lekkage.
Verstopping.
Gedoe.

Ik moest bijna lachen en dacht:
“Oké universum, ik snap het wel hoor…
er zit iets vast dat eruit wil.”

En daar zat ik.
Midden in een week waarin ik een NEI-sessie had gepland.
Niet omdat ik zo graag wilde graven, maar omdat ik voelde:
ik zie het verhaal wel…
maar ik kom er zelf niet helemaal doorheen.

Ik kan veel zelf.
Ik kan voelen, kijken, afstemmen.
Maar soms heb je iemand naast je nodig die even meekijkt.
Die zegt: “Kijk daar eens.”

En zij begon…
En nog voordat ze iets zei, voelde ik het al:
Oh… komt ie weer.

Ik had hem een paar dagen daarvoor ook al in een healing.
En de dag erna zou ik naar een workshop stembevrijding gaan.
Omdat ik voel:
ik heb zoveel te zeggen,
maar ik slik het zo vaak in.

En ja hoor…
Daar was hij weer:
Ik ben niet gewenst.
Ik heb geen bestaansrecht.

Deze gaat diep

Deze overtuiging zit bij mij niet “zomaar”.
Ik heb letterlijk een dossier liggen waarin staat dat mijn geboorte niet gewenst en nadelig is geweest, volgens mijn vader.

Dank je wel pap, voor deze overtuiging.
Dat mag ik dus nog een paar levens verwerken, grapte ik maar half.

En toch… ik moest ook lachen.
Want precies op die dag kreeg ik mijn nieuwe werkboek binnen:
Loslaten wat je niet meer dient.

Alsof het leven zei:
“Ja schat, jij ook nog steeds.”

En dat is misschien wel het belangrijkste om te zeggen:
Ook ik loop nog ergens tegenaan.
Ook ik ben niet “klaar”.
Ook ik krijg mijn lessen.
Niet omdat ik faal, maar omdat ik leef.

Niet meer graven, wel voelen

Het voelt soms tweestrijdig.
Want ik ben niet meer zo van het eindeloos analyseren waar iets vandaan komt.
Ik geloof niet dat je elk trauma tot op de bodem moet uitgraven.

Maar ik geloof wél dat als iets blijft terugkomen,
het niet genegeerd wil worden.
Niet onderzocht, maar gevoeld.
Niet opgelost, maar gezien.

Deze overtuiging vraagt niet om een verhaal.
Hij vraagt om ruimte.
Om zachtheid.
Om toestemming om er te zijn, zodat hij kan gaan.

Daarom werk ik met transreizen

In mijn transreizen werken we precies op die laag.
Niet in het hoofd.
Niet in het verhaal.
Maar in het veld.

Daar waar overtuigingen niet uitgelegd hoeven worden,
maar mogen smelten.
Daar waar je niet hoeft te snappen waarom,
maar mag voelen wat waar is.

Niet graven.
Niet forceren.
Maar zakken.

En soms… komt daar zo’n overtuiging weer langs.
Niet om je te pesten.
Maar om te zeggen:
“Wil je me nog één keer echt zien?”
Niet met je hoofd,
maar met je hart.

En dan…
hoeft hij vaak niet meer terug te komen.
Omdat hij eindelijk heeft gekregen wat hij zo lang zocht:
erkenning.
ruimte.
liefde.

Zelfs als je anderen begeleidt.
Zelfs als je veel hebt gedaan.
Zelfs als je “ver” bent.

We blijven mensen.
Met lagen.
Met verhalen.
Met overtuigingen die soms nog even aankloppen.

En elke keer dat je ze niet wegduwt,
maar welkom heet,
zet je weer een stap dichter naar jezelf.