Ik hoorde hem weer… “Ik vind het zo knap van jou.”
Ik hoorde hem weer.
“Ik vind het zo knap van jou dat je alles aanpakt als je ergens tegenaan loopt.”
En ergens… terwijl ik daar middenin zat, dacht ik alleen maar:
hou maar even… het is echt niet grappig hoor.
Want als je er middenin zit, voelt het niet als knap.
Het voelt rauw.
Oncomfortabel.
Soms zelfs vermoeiend.
En eerlijk?
Ik begrijp die opmerking ook niet altijd.
Want waarom zou je het níét aankijken?
Waarom zou je blijven rondlopen met iets wat je raakt…
totdat het je over een paar weken, maanden
of soms zelfs jaren later weer keihard inhaalt?
Mijn keuze
Een tijd geleden heb ik een keuze gemaakt.
Niet meer wegkijken.
Niet meer uitstellen.
Niet meer wachten tot “het vanzelf overgaat”.
Maar aankijken.
Voelen.
Doorvoelen.
Omdat ik – ja, dat voel ik echt zo – geloof dat we hier niet voor niets zijn.
Dat dit leven (en misschien ook eerdere levens) ons iets wil laten zien.
En dat als je bereid bent om die stukken écht aan te kijken…
je jezelf bevrijdt.
Misschien zelfs zo ver, dat je op een punt komt waarop het “klaar” is.
Dat je ruimte voelt voor iets nieuws.
Een volgende laag.
Een volgende missie.
Een leven waarin liefde en harmonie niet iets zijn waar je naar zoekt…
maar iets wat vanzelf door je heen stroomt.
Maar makkelijk? Nee.
Laat ik daar eerlijk in zijn.
Ik vind het vaak helemaal niet makkelijk hier op aarde.
Ik heb al zoveel gevoeld.
Zoveel meegemaakt.
Zoveel tranen gelaten.
En juist daarom kies ik er nu voor om het anders te doen.
Niet meer blijven hangen.
Niet meer uitstellen.
Maar er doorheen.
Sneller. Bewuster. Dieper.
Niet omdat het moet.
Maar omdat ik voel dat het ook anders kan.
Het moment dat het terugkomt
Laatst kwam er weer zo’n punt omhoog.
Een oude pijn.
Iets wat ik als kind al voelde.
En dat is het bijzondere…
De situatie nu is anders.
Andere mensen.
Andere omstandigheden.
Maar het gevoel?
Exact hetzelfde.
En dát is waar het om gaat.
Niet het verhaal.
Maar het gevoel dat zich wil laten zien.
Dat gezien wil worden.
Gevoeld wil worden.
Waarom we het vermijden
En toch… doen we dat vaak niet.
We lopen ervan weg.
We duwen het weg.
We zijn bang voor wat we tegenkomen.
Maar wat gebeurt er dan?
Het komt terug.
In een andere vorm.
Een ander verhaal.
Een andere situatie.
Maar met precies dezelfde kern.
Totdat je besluit:
nu ga ik kijken.
De keuze voor moeiteloosheid
Ik heb ervoor gekozen om dat wél te doen.
Om te voelen wat gevoeld wil worden.
Om het niet langer vast te houden.
En om het – stukje bij beetje – om te zetten naar
onvoorwaardelijke liefde.
Niet perfect.
Niet altijd makkelijk.
Maar wel eerlijk.
Want diep vanbinnen verlang ik naar één ding:
Moeiteloosheid.
Niet omdat het leven dan nooit meer beweegt…
maar omdat jij niet meer tegen jezelf in hoeft te vechten.
“Ik vind het knap van je…”
En als iemand dat dan zegt…
“ik vind het zo knap van je…”
Dan denk ik eigenlijk alleen maar:
Wat zou het mooi zijn als jij dat ook zou doen.
Niet voor mij.
Maar voor jezelf.
En jij?
Welke loop zit jij in?
Wat komt er steeds weer terug in jouw leven?
Welke situatie verandert…
maar blijft het gevoel hetzelfde?
Misschien is dat precies het stuk
dat gezien wil worden.
Misschien is dat jouw uitnodiging.
Niet om nog harder te rennen.
Maar om stil te staan.
Te voelen.
En te kiezen.
Zullen we samen kijken?
Je hoeft het niet alleen te doen.
Soms is het juist helpend als er iemand met je meekijkt.
Die je helpt vertragen.
Die je helpt voelen.
Die je helpt zien wat jij misschien nog niet ziet.
Bij Zen Ranch creëren we daar ruimte voor.
In rust. In zachtheid. In jouw tempo.
Of dat nu in een 1-op-1 sessie is, een innerlijke reis,
of gewoon even samen zitten en kijken wat er speelt.
Je bent welkom.
Precies zoals je bent.